De kerk in Rozendaal zat op dinsdag 21 april goed vol met geïnteresseerden uit de omgeving, vrijwilligers en collega’s. In een interactieve setting nam professor Yvonne Engels ons mee in het thema ‘zien wat er echt toe doet’. Vanaf het begin wist ze ons te raken.
Ze startte de avond met een ogenschijnlijk eenvoudige, maar confronterende oefening. We kregen allemaal vier briefjes en de vraag: wat is voor jou het belangrijkste in je leven? We schreven dingen op als gezin, familie, gezondheid, geloof, werk, natuur of muziek. Daarna vroeg ze ons om deze één voor één te verscheuren, totdat er nog maar één overbleef. Dat kwam binnen. Het liet ons voelen wat er gebeurt wanneer alles wegvalt, zoals bij ernstige ziekte of wanneer je weet dat je gaat sterven. Wat blijft er dan nog over?
Vanuit deze ervaring gingen we samen op zoek naar de kern van de avond: hoe kun je als zorgverlener zicht krijgen op wat er voor iemand écht toe doet? Zingeving speelt daarin een centrale rol. Het gaat over wat ons ten diepste beweegt, waar we kracht uit halen en wat betekenis geeft aan ons leven.
Yvonne Engels nam ons vervolgens mee in het idee van contextgerichte zorg. Goede zorg gaat niet alleen over medische feiten of richtlijnen, maar juist ook over de persoonlijke context van iemand: iemands omstandigheden, sociale netwerk, overtuigingen, emoties en levensverhaal. We leerden dat deze context vaak wordt gemist, terwijl het juist essentieel is voor passende zorg en betere uitkomsten.
We stonden stil bij hoe patiënten signalen afgeven, soms in woorden, soms in gedrag of lichaamstaal, en soms via medische feiten. Het is aan ons als zorgverleners om die signalen op te merken en er iets mee te doen. Daarbij helpen vragen zoals:
– Wat houdt iemand in het bijzonder bezig?
– Waar haalt iemand steun uit?
– Wie is belangrijk voor deze persoon?
Wat deze avond duidelijk maakte, is dat dit geen eenmalig gesprek is. Het is een voortdurend proces, waarin wat belangrijk is voor iemand kan veranderen. Dat vraagt van ons nieuwsgierigheid, aandacht en samenwerking met anderen rondom de patiënt.
Uiteindelijk gaat het erom dat we die persoonlijke context meenemen in de zorg en samen met de patiënt keuzes maken die echt aansluiten bij zijn of haar leven. Pas als we zowel de medische kant als het persoonlijke verhaal begrijpen, kunnen we zorg bieden die werkelijk past.
Tijdens en na de avond gingen we met elkaar in gesprek. Wat raakt ons? Wat vinden wij belangrijk? En misschien wel de belangrijkste vraag die bleef hangen: zien wij werkelijk wat er voor de ander toe doet?
april 2026